Paden af te leggen

We leven allemaal in verschillende werelden

Waar we elk onze pad doorstaan

Soms zullen we doorlopen, stoppen of zijwaarts gaan

Het is niet anders, we kunnen niets zeggen

Wij zullen immers elk onze pad individueel af moeten leggen

Soms loop je met elkaar op, de wijde wereld tegemoet

Samen kom je kuilen tegen, sommige zuur, en sommige bitterzoet

Dat is het leven, wat zo nu en dan even pijn doet.

Soms word je van elkaar gescheiden, bewust of onbewust

Al lopende verdwijnt dan even je levenslust

Maar weet dan, na een tijdje komt daar weer het innerlijke rust.

Soms kom je achter dingen, het doet erg veel pijn, dan laat je het gaan

Je moet door lopen, niet stil blijven staan

Soms scheiden onze wegen, en verschijnt daartussen een andere baan.

©Nic

"Zij bestaat echt"

Zij ligt in het bladerbed, in het grote bos

Zij denkt na, zij huilt, zij lacht, zij vecht

Na even wat gelachen te hebben, barsten haar emoties los.

Zij voelt zich veilig, ze bestaat, ze bestaat echt


©Nic

Daar stond zij dan

Daar stond zij dan, statig keek zij voor zich uit.
Haar blik was oneindig in die immense verte
De herfstbladeren dwarrelden in de rondte.
De kleuren waarmee zij zich verhulde, daalden op haar schouders neer.
Daar stond ze dan, statig keek zij voor zich uit

In de kleuren die haar verlichting gaven

©Nic

Regen of tranen ?

Terwijl de Goudse inwoners met pluutjes liepen, zich beschermde tegen het hemelwater, liep ik met opgeheven hoofd door de binnenstad. 
Ik richtte mijn hoofd naar de wolken en sloot mijn ogen. Ik liet de regendruppels op mijn gezicht uiteenspatten. 
Ze vlogen ieder een richting op, toen werd het voor mij duidelijk. Intens genoten van deze regenbui in Gouda. Ik ben blij. 
Later wel even wezen schuilen, want het ging even te hard, die regenbui. Waren dat niet mijn tranen waarvoor ik wel eens weg liep ?


©Nic

Viersprong

In een viersprong, vele wegen naar mijn ziel

Ik kan je nog niet vertellen voor welke ik viel

Mijn vingers bewegen vloeiend mee op de klanken

Ik durf niet, ik sta niet graag op de planken

Wanneer dan het licht op mij schijnen zal

Weet ik dat ik op weg ben, en breekt dan mijn val

Volg ik mijn hart, kom ik op meerdere paden terecht.

En dan komt de vraag “Wie is Nic nu echt?”

Ik kan veel, maar waar ligt nu werkelijk mijn talent?

Ik dwarrel overal doorheen, maar is er iemand die mij echt kent?

Muziek is mijn grootste bron qua inspiratie

Ik adem het in, ik voel me sterk bij iedere inhalatie.

Ik voel dat ik mezelf aan het bloot geven ben aan ieder ander

Dat ik mezelf blijf verrassen, omdat ik met de dag verander

Ik voel dat ik tot diep gestreken heb om mezelf te kunnen zijn

Ik kan zeggen nu, hier vond ik mijn levenslijn.

©Nic  

Samen het pad in gegaan

Samen het pad in gegaan

Samen vallen, samen opstaan

Samen lachen, samen schuilen

Elkaar een schouder gegeven om te huilen

Eenzaam, verlaten, gekwetst

Iemand verloren, een schuldgevoel

Voor jezelf op de vlucht, op de loop

Dan ineens vind je een sprankje hoop

Even afgebroken, en weer opgebouwd

Zoveel liefde, en zo vertrouwd

De warmte, het gelach

De nacht veranderde in de dag

Zo helder als de dag is, zo duister is de nacht

Weet dat niet alleen toen, maar ook nu iemand naar je lacht.

© Nic

Ik hoorde je gillen

Dit stukje heb ik geschreven over mijn jongste zoontje Jason van 4 jaar oud. Hij heeft klassieke Autisme, en zijn leventje en dus ook de onze is niet geheel vlekkenloos verlopen. Ik heb mijn diepste gevoelens erin gelegd. Jason is een geweldig ventje, een heerlijk vrolijk ventje. 
Toen de zoektocht begon was het heftig, maar nu is het draagbaar. 
The past 3 years were the heaviest, but now we can handle it. 


Ik hoorde je gillen
Je keek even heel intens
Jouw ogen doordrongen
Ik wist dat jij anders zou willen

Je nam me mee op wereldreis
Waar de regenbogen schenen
Waarin de dansende indianen hun intrede deden
En de regendruppels als sneeuw voor de zon verdwenen

In jouw eigen wereld waar alles mooi in bloei stond.
In die wereld voelde jij je veilig
Je vond de harde wereld daarbuiten maar niets.
Je bleef liever zitten op de grond.

Je sloeg je armpjes om mij heen
Je wist je geen raad met jezelf
Alles was zo groot en eng
Je voelde je alleen

Je wist het niet meer
Jouw tranen, werden mijn tranen
Geen grenzen, een strijd
Elke dag wachtend, steeds maar weer

Het was de onmacht
Ik kon niet aanzien hoe je jezelf pijnigde
Je schreeuwde van binnen om hulp
Je houd vol, dat is jouw kracht

De jaren vervlogen
De jaren verstreken
Waarin jij diepe dalen hebt gekend
Hoe ontzettend jij bent gegroeid
En wij met jou mee bewogen.

© Nic