donderdag 21 maart 2013

~Dieper dan diep~






Ik wandelde, ik wandelde op mijn wenteltrap
Ik wandelde, voorzichtig stap voor stap
Wanneer ik uitgleed, keek ik in de diepte daar beneden
Ik vroeg me af waarom ik toch was uitgegleden
Ik lag daar, met de schrammen op mijn gezicht
Ik dacht na, die ene keer, ik wist het weer, toen verloor ik mijn evenwicht
Ik had toen de kracht niet om op te staan, ik voelde me niet vrij
Terwijl ik daar zo lag, ging alles aan mij voorbij
Ik lag daar, heel somber te wezen
Ik was bang, ik kon die storm niet meer aan, mijn boek was toen uitgelezen
Ik wilde wel, de tranen rolden over mijn gezicht
Mijn verhaal was toch nog niet uit, het boek mocht nog niet dicht
Ik lag daar, mijn lichaam was half aan het verstijven
Met trillende vingers besloot ik om mijn verhaal verder te gaan schrijven
Ik sloot me af voor alles, ik hoorde enkel gefluister
Langzaam klom ik overeind, zette ik eindelijk stappen uit het duister
Ik stond daar toen boven, ik was bang en had in niets meer vertrouwen
Ik moest alles stap voor stap opnieuw zien op te bouwen
Ik was een bang vogeltje, ik was mensenschuw
Als ik vertrouwen in mijn medemens had, kreeg ik kort daarna weer een duw
Het kan niet, ik kan mijn gemiste jaren niet meer inhalen
Ik kan nu echter wel mijn gevoelens van toen gaan vertalen.
Het liet een litteken achter, het is oude zielenpijn
Als ik het er moeilijk mee heb, laat ik het er zijn
Als het dan zonnig is, en ik de toekomst wil gaan strelen
Zal ik moeten vertrouwen, en mijn wonden moeten helen.

©Nic
                                   

maandag 18 maart 2013


~~                  Which path to follow                  ~~





In mijn vorige blog schreef ik dat ik na zoveel jaar nog steeds niet weet welke kant ik op moet met mijn leven. De diepe dalen zijn verleden tijd, nu ga ik langzaam omhoog klimmen, maar hoe ga ik voor mezelf mijn wereld en die daarbuiten verder verkennen?
Ik wilde mezelf ook niet eindeloos gaan bewijzen, want dat deed ik mijn hele leven al.
Ik ben een typisch geval die zo nu en dan een duwtje in de rug nodig heeft.
De kleuren grijs, wit & zwart werd ik zat, ik wil meer kleur in mijn leven.
Ik heb mijn kleurenpalet, maar waar is mijn doek gebleven?
Ik heb meerdere dingen waar ik goed in ben, en in sommige blink ik meer uit. Op het moment dat mij mogelijkheden worden geboden om het aan mijn medemens te tonen, trek/ trok ik mij terug. Die onzekerheid die dan de kop opsteekt.
Als ik al mijn ideeën & beelden in beeld kon vertalen, of op welke manier dan ook kon uitwerken, dan zou Gouda bijv in zijn geheel een mega versie van de “Droomvlucht” zijn.
Als ik al mijn beelden, gedachtes op papier zou brengen, zou Tim Burton er misschien iets aan hebben.  Op de een of andere manier worden al mijn ideeën geblokkeerd. Vaak had ik ook het gevoel dat er onvoldoende in mij werd geloofd, en nog steeds af en toe.
Misschien is dit waarom mensen mij mysterieus noemen. Enerzijds leuk om te horen, maar anderzijds baal ik er wel eens van. Ik zou die vage stukken ook wat meer verhelderd willen zien.

Ik heb ook mijn paranormale kant, en ik weet dat ik deze niet kan ontkennen.
Ik heb hierin ontdekt dat ik geen zalenmens ben, maar een 1 op 1 persoon. Ik heb ooit geprobeerd om voor een zaaltje te staan, maar ik sloeg finaal dicht. Niet omdat ik het niet kon, maar puur die onzekerheid. De druk dat er iets van je word verwacht en al die ogen die op dat moment op mij gericht stonden. Ik liep toen ook naar buiten en begon te hyperventileren.
Soms zijn er mensen die al sceptisch zijn voordat je überhaubt je mond open trekt, die al bij voorbaat zeggen dat ze je in twijfel trekken. En als je dan niets door krijgt, ben je in de ogen van de ander geen “medium” of ben je “nep” . Ik zal dan ook maar meteen vertellen dat als ik niets door krijg, de informatie op dat moment niet voor mij geschikt is. Soms krijg ik genoeg beelden, emoties enz door, soms mag ik het doorgeven en soms ook niet, maar met mezelf bewijzen ben ik gestopt. Geloven ze me niet, geloven ze me maar lekker niet.
1 op 1 of in een heel klein gezelschap kan ik misschien nog ver komen en kom ik het beste tot mijn recht. Ik ben ook geen spotlight type, ik schuif liever dat gordijn dicht.

Ik heb zoveel ideeën gehad over studies, cursussen & workshops.
Zoveel had ik willen doen, maar allemaal liepen ze op niets uit.
Ik kon het wel, maar ik wist niet hoe. Als je op dat pad staat en je hebt nog 20 vertakkingen waaruit je kan kiezen is dat moeilijk. Als je verder loopt en je krijgt nog eens 20 waaruit je kan kiezen dan neem ik de benen. Dat word mij dan te chaotisch.

Hoe doen jullie dit? Hoe maken jullie dit soort keuzes?
“Volg je gevoel” is niet het antwoord voor mij, want dat is voor mij te algemeen. Hoe komen jullie talenten tot uiting? Als je er meerdere hebt, hoe combineren jullie deze?

donderdag 14 maart 2013

Dat lucht op


Soms, soms wil ik gewoon een stuk schrijven/ typen met daarin mijn gedachten en hoe ik de dingen zie. Vervolgens wil ik het ook delen met anderen. Sommige zeggen “Jij bent ook open” of “Jij bent TE open” Ik ben een open persoon, maar ik ben mezelf steeds meer aan het sluiten de laatste tijd. Ik laat ook niet zomaar meer het achterste van mijn tong zien.
Soms is dat vrij irritant omdat ik toch wil delen, maar toch ook niet gekwetst wil worden op welke vlakken dan ook. Te maken met “denken” en “voelen”.

De laatste tijd veel sterker geworden op mentaal vlak, eindelijk een beetje stevig in de grond geworteld. Vooral als het om mijn kinderen gaat ben ik net een leeuwin die voor haar kroost op komt. Ik kan dan een omslag maken van 180 graden. Ik ben echter wel een stuk onzekerder geworden als het op mezelf aankomt. Vooral over mijn uiterlijk. Ik ben vaak op zoek naar bevestiging. Alsof ik alle verloren jaren nu aan het inhalen ben, althans, zo voelt het voor mij.
Vroeger werd ik enorm gepest wat mijn uiterlijk betreft en werd ik 20x op een dag als het niet meer was uitgescholden voor “lelijkerd” en werd ik daarbij gezellig in mijn buik geschopt of werd ik letterlijk onderuit gehaald. Jarenlang cijferde ik mezelf weg, was ik opstandig en zette ik mezelf van veel dingen af. Zelfs op de middelbare school was ik het doelwit van pesterijen.
Ik kon daardoor mijn school niet afmaken. Later verder studeren vond ik eng, bang om weer het doelwit te worden, en nog steeds achtervolgd mij dat. Ik heb mezelf daarin nooit kunnen ontplooien. Ik wilde heel veel, maar ik vond het eng.

Al deze dingen ben ik nu pas op mijn 28e aan het verwerken. Ik kan nu op deze leeftijd nog vrij hels reageren wanneer ik iets lees, hoor of zie wat met pesten te maken heeft, sowieso onrecht in zijn algemeenheid. Je ziet bij veel mensen, mezelf dat je zoiets jarenlang met je mee kan dragen. Het vergeten doe je het nooit, maar een plekje geven wel. Daar ben ik nu eindelijk mee begonnen. En wat ik ben ik blij dat er steeds meer aandacht komt voor het pesten, dat er een einde aan moet komen. Wat ik jammer vind, is dat er pas echt veel aandacht komt wanneer het voor sommige al te laat is. Zij geen uitweg meer zagen en niet anders meer konden dan zichzelf van het leven te beroven.
Beter te laat dan nooit, maar dit moet voorkomen worden!

En nu, begin ik eindelijk na flink wat geworstel op te bloeien.
Wat ik wil weet ik nog steeds niet, maar langzaam aan komt daar steeds meer plek voor in mijn hoofd. Dat ik elke dag vol overgave wil leven en ook mezelf accepteer voor de volle 100%. Ik kom er wel, alleen ben ik diegene die geen 1 jaar nodig heeft, maar ik had er ruim 10 jaar voor nodig. Langzaam leer ik mijn kwaliteiten te ontdekken, en langzaam leer ik ook wat ik ermee moet doen. Wat ermee te doen, dat was altijd een issue.
Met een mespuntje geluk en wat snufjes zelfvertrouwen komt dat echt wel goed.

 Liefs, Nic


Ik sta rechtop, ik draai mijn rug. 
Ik kijk vooruit en kijk niet terug. Wil je me raken, wil je pijn doen? 
Ik ben een sterke vrouw, niet het meisje van toen. 
Ik spreek de taal van mijn hart, en ik spreek mijn verhaal. 
Ik ken alle stormen, ik doorstond ze allemaal.