Liefde

Ik kijk in jouw ogen
Ogen die mij zien staan
Ik voel dan de warmte
Dit is liefde, de grondlegger van ons bestaan

Ik lach om je grappen en grollen
We praten tot in de vroege uren
Ik voel dan de genegenheid
Dit is liefde, die alleen jij en ik kunnen sturen

Ik dans met je
We zitten op dezelfde lijn
Ik voel dan de liefde
Dit zijn wij
Laat dit voor eeuwig zijn

©Nic

Julian & Jason

Klik op de foto voor groot formaat

Paden af te leggen

We leven allemaal in verschillende werelden

Waar we elk onze pad doorstaan

Soms zullen we doorlopen, stoppen of zijwaarts gaan

Het is niet anders, we kunnen niets zeggen

Wij zullen immers elk onze pad individueel af moeten leggen

Soms loop je met elkaar op, de wijde wereld tegemoet

Samen kom je kuilen tegen, sommige zuur, en sommige bitterzoet

Dat is het leven, wat zo nu en dan even pijn doet.

Soms word je van elkaar gescheiden, bewust of onbewust

Al lopende verdwijnt dan even je levenslust

Maar weet dan, na een tijdje komt daar weer het innerlijke rust.

Soms kom je achter dingen, het doet erg veel pijn, dan laat je het gaan

Je moet door lopen, niet stil blijven staan

Soms scheiden onze wegen, en verschijnt daartussen een andere baan.

©Nic

"Zij bestaat echt"

Zij ligt in het bladerbed, in het grote bos

Zij denkt na, zij huilt, zij lacht, zij vecht

Na even wat gelachen te hebben, barsten haar emoties los.

Zij voelt zich veilig, ze bestaat, ze bestaat echt


©Nic

Daar stond zij dan

Daar stond zij dan, statig keek zij voor zich uit.
Haar blik was oneindig in die immense verte
De herfstbladeren dwarrelden in de rondte.
De kleuren waarmee zij zich verhulde, daalden op haar schouders neer.
Daar stond ze dan, statig keek zij voor zich uit

In de kleuren die haar verlichting gaven

©Nic

Regen of tranen ?

Terwijl de Goudse inwoners met pluutjes liepen, zich beschermde tegen het hemelwater, liep ik met opgeheven hoofd door de binnenstad. 
Ik richtte mijn hoofd naar de wolken en sloot mijn ogen. Ik liet de regendruppels op mijn gezicht uiteenspatten. 
Ze vlogen ieder een richting op, toen werd het voor mij duidelijk. Intens genoten van deze regenbui in Gouda. Ik ben blij. 
Later wel even wezen schuilen, want het ging even te hard, die regenbui. Waren dat niet mijn tranen waarvoor ik wel eens weg liep ?


©Nic

Viersprong

In een viersprong, vele wegen naar mijn ziel

Ik kan je nog niet vertellen voor welke ik viel

Mijn vingers bewegen vloeiend mee op de klanken

Ik durf niet, ik sta niet graag op de planken

Wanneer dan het licht op mij schijnen zal

Weet ik dat ik op weg ben, en breekt dan mijn val

Volg ik mijn hart, kom ik op meerdere paden terecht.

En dan komt de vraag “Wie is Nic nu echt?”

Ik kan veel, maar waar ligt nu werkelijk mijn talent?

Ik dwarrel overal doorheen, maar is er iemand die mij echt kent?

Muziek is mijn grootste bron qua inspiratie

Ik adem het in, ik voel me sterk bij iedere inhalatie.

Ik voel dat ik mezelf aan het bloot geven ben aan ieder ander

Dat ik mezelf blijf verrassen, omdat ik met de dag verander

Ik voel dat ik tot diep gestreken heb om mezelf te kunnen zijn

Ik kan zeggen nu, hier vond ik mijn levenslijn.

©Nic