Viersprong

In een viersprong, vele wegen naar mijn ziel

Ik kan je nog niet vertellen voor welke ik viel

Mijn vingers bewegen vloeiend mee op de klanken

Ik durf niet, ik sta niet graag op de planken

Wanneer dan het licht op mij schijnen zal

Weet ik dat ik op weg ben, en breekt dan mijn val

Volg ik mijn hart, kom ik op meerdere paden terecht.

En dan komt de vraag “Wie is Nic nu echt?”

Ik kan veel, maar waar ligt nu werkelijk mijn talent?

Ik dwarrel overal doorheen, maar is er iemand die mij echt kent?

Muziek is mijn grootste bron qua inspiratie

Ik adem het in, ik voel me sterk bij iedere inhalatie.

Ik voel dat ik mezelf aan het bloot geven ben aan ieder ander

Dat ik mezelf blijf verrassen, omdat ik met de dag verander

Ik voel dat ik tot diep gestreken heb om mezelf te kunnen zijn

Ik kan zeggen nu, hier vond ik mijn levenslijn.

©Nic  

Samen het pad in gegaan

Samen het pad in gegaan

Samen vallen, samen opstaan

Samen lachen, samen schuilen

Elkaar een schouder gegeven om te huilen

Eenzaam, verlaten, gekwetst

Iemand verloren, een schuldgevoel

Voor jezelf op de vlucht, op de loop

Dan ineens vind je een sprankje hoop

Even afgebroken, en weer opgebouwd

Zoveel liefde, en zo vertrouwd

De warmte, het gelach

De nacht veranderde in de dag

Zo helder als de dag is, zo duister is de nacht

Weet dat niet alleen toen, maar ook nu iemand naar je lacht.

© Nic

Ik hoorde je gillen

Dit stukje heb ik geschreven over mijn jongste zoontje Jason van 4 jaar oud. Hij heeft klassieke Autisme, en zijn leventje en dus ook de onze is niet geheel vlekkenloos verlopen. Ik heb mijn diepste gevoelens erin gelegd. Jason is een geweldig ventje, een heerlijk vrolijk ventje. 
Toen de zoektocht begon was het heftig, maar nu is het draagbaar. 
The past 3 years were the heaviest, but now we can handle it. 


Ik hoorde je gillen
Je keek even heel intens
Jouw ogen doordrongen
Ik wist dat jij anders zou willen

Je nam me mee op wereldreis
Waar de regenbogen schenen
Waarin de dansende indianen hun intrede deden
En de regendruppels als sneeuw voor de zon verdwenen

In jouw eigen wereld waar alles mooi in bloei stond.
In die wereld voelde jij je veilig
Je vond de harde wereld daarbuiten maar niets.
Je bleef liever zitten op de grond.

Je sloeg je armpjes om mij heen
Je wist je geen raad met jezelf
Alles was zo groot en eng
Je voelde je alleen

Je wist het niet meer
Jouw tranen, werden mijn tranen
Geen grenzen, een strijd
Elke dag wachtend, steeds maar weer

Het was de onmacht
Ik kon niet aanzien hoe je jezelf pijnigde
Je schreeuwde van binnen om hulp
Je houd vol, dat is jouw kracht

De jaren vervlogen
De jaren verstreken
Waarin jij diepe dalen hebt gekend
Hoe ontzettend jij bent gegroeid
En wij met jou mee bewogen.

© Nic

Vriendschap

Wanneer een vriendschap een "ECHTE" vriendschap is, zal deze worden gekoesterd.

Wanneer een vriendschap een "ECHTE" vriendschap is, zullen de woorden van een ander hen niet deren.

Wanneer een vriendschap een "ECHTE" vriendschap is, zullen zij samen de stormen trotseren.

Wanneer een vriendschap een "ECHTE" vriendschap is, zouden zij elkaar accepteren zoals zij zijn

Wanneer een vriendschap een "ECHTE" vriendschap is, onstaat er tussen die mensen, een prachtige lijn.

Wanneer een vriendschap een "ECHTE" vriendschap is, zullen zij elkaar laten weten waar zij voor staan.

Wanneer een vriendschap een "ECHTE" vriendschap is, zouden zij elkaar zeggen "Ik laat je nooit meer gaan"


©Nic 

Het is niet makkelijk

Maar gelukkig heeft ook niemand dat gezegd, dat het leven makkelijk zou zijn.

Ik heb ook geen zin om diepzinnig te gaan doen, terwijl ik met simpele woorden ook aardig kan zeggen wat ik op mijn hart heb liggen.  

Dat het leven pieken en dalen heeft, weet iedereen. Alleen hoe je de dalen te boven komt, weet niet iedereen. Pas als je bovenaan die piek staat, en je naar beneden durft te kijken, dan zie je hoe je het geflikt hebt.

Dan weet je hoe je het volgende dal te boven kan komen.

Met zijn allen, knallen om niet omver te vallen.

Leven in een sprookje

Leven in een sprookje
Ver weg van de realiteit
Mezelf te zijn verloren
Even geen zin in die keiharde strijd

Omringd door de mooiste melodieën
Dansend ga ik door de bossen
Voorbij de grote bomen
Bij mezelf aangekomen
Val ik op mijn knieën

Mijn hoofd iets gebogen
Kijkend naar wat ik heb
Kijkend naar wat ik heb verloren
Tranen vloeien uit mijn ogen

Een put vol tranen
Hij lijkt te gaan overstromen
Zachtjes sta ik op
Lopend op mijn tenen
Me eigen schuil houden in de bomen

De tranen drogen op
Ik klim weer uit die boom
Wat ooit mijn tranen waren, is nu een prachtige groene veld.
Maar dan keer ik weer terug
Terug naar de realiteit vanuit deze prachtige droom werd mij verteld.

© Nic             31 Mei 2011

Opstaan-Vallen-Opstaan

Klimmend op mijn ladder

Terwijl hij iets bewoog

Niet kijkend naar de diepte

Klom ik tree voor tree omhoog

Beheersend klim ik door

Die stappen deden zeer

Ik wilde niet, echt niet meer

Mijn evenwicht die ik verloor

Vallen deed ik naar de diepte

Donker was het daar omlaag

Omgeven door zwarte wolken

Mijn leven was een plaag

Opstaan was pijnlijk

Het was daar zo donker beneden

Ik had zo’n pijn

Maar toen besefte ik eindelijk,

Kracht heb ik nodig

Een lichtstraal, al was hij nog klein

Deed mij beseffen

Dat ook ik er mocht zijn

Na een heftige strijd

Is het nu de tijd

Dat ik recht op blijf staan

Dat ik mezelf bevrijd

Genietend van het uitzicht

De wolken hemels blauw

Kom ik tot het inzicht

Ik ben een sterke vrouw

© Nic                 27 Januari