Een wandeling met mezelf
Ik loop over een duinpad richting de zee, richting het geen
wat mij zoveel rust geeft.
Voor mij zie ik een zee, een woeste zee, de golven slaan
tegen de rotsen aan.
Het geeft de chaos weer, de chaos wat er zich ook afspeelt
in mijn hoofd.
Ik voel me één, ik besluit om op mijn blote voeten een
stukje de zee in te lopen.
Het voelt koud, maar toch ook warm, de warmte omdat ik in
mijn element ben.
Alsof ik mij alleen op die plek aarden kan. Alsof de zee
gevuld is met tranen, tranen van hen die pijn hebben en hebben gehad. Alsof je
een confrontatie aan gaat. Een confrontatie die je niet kan winnen, maar toch
eigenlijk al gewonnen hebt om het feit dat je hem toch wel aan gaat. Ik loop de
zee uit, en laat mezelf in het zand vallen.
Ik staar voor me uit, de golven tegemoet
Ik zet mijn verstand op nul, mijn gevoel stuur ik mee op de
wind
Ik laat mijn denken los, ik voel even die leegte waarnaar ik
zo lang verlangde.
Het begint erg te waaien, ik word overladen met mijn gevoel,
van alle kanten komt hij binnen
Ik huil even, daarna is het alsof het uit mijn tenen komt.
Ik ben onzeker, een laatbloeier, mijn talenten nog niet
kunnen ontdekken.
Ik voel me een mislukkeling, ik huil. Ik ren naar de zee,
naar de zee om ook mijn tranen te laten vallen. Ik heb de zee een stukje van
mijn pijn gegeven. Vroeger als klein meisje vroeg ik mij al af waarom de zee zo
zout was. In gedachten stel ik mij duizenden mensen voor, die net als mij hun
tranen staan te lozen, in gedachten delen we de pijnen.
Bij elke opkomende golf, geef ik een stukje pijn mee totdat
hij in de zee verdwijnt.
Ik ga midden op het strand staan, ik draai, ik draai, ik
draai en val neer..
Het zand komt omhoog, ik word omringd door miljarden
zandkorrels.
Ik word door elke korrel gespiegeld, het zijn immers de
kleinste kristallen/ spiegels.
Terwijl ik word omringd, werp ik mijn blik omhoog richting
de zon, richting de zon die zijn warmte over mij uitstraalt. Kon ik die stralen
maar voor eeuwig vasthouden, kon dat maar.
