~~                  Which path to follow                  ~~

In mijn vorige blog schreef ik dat ik na zoveel jaar nog steeds niet weet welke kant ik op moet met mijn leven. De diepe dalen zijn verleden tijd, nu ga ik langzaam omhoog klimmen, maar hoe ga ik voor mezelf mijn wereld en die daarbuiten verder verkennen?

Ik wilde mezelf ook niet eindeloos gaan bewijzen, want dat deed ik mijn hele leven al.

Ik ben een typisch geval die zo nu en dan een duwtje in de rug nodig heeft.

De kleuren grijs, wit & zwart werd ik zat, ik wil meer kleur in mijn leven.

Ik heb mijn kleurenpalet, maar waar is mijn doek gebleven?

Ik heb meerdere dingen waar ik goed in ben, en in sommige blink ik meer uit. Op het moment dat mij mogelijkheden worden geboden om het aan mijn medemens te tonen, trek/ trok ik mij terug. Die onzekerheid die dan de kop opsteekt.

Als ik al mijn ideeën & beelden in beeld kon vertalen, of op welke manier dan ook kon uitwerken, dan zou Gouda bijv in zijn geheel een mega versie van de “Droomvlucht” zijn.

Als ik al mijn beelden, gedachtes op papier zou brengen, zou Tim Burton er misschien iets aan hebben.  Op de een of andere manier worden al mijn ideeën geblokkeerd. Vaak had ik ook het gevoel dat er onvoldoende in mij werd geloofd, en nog steeds af en toe.

Misschien is dit waarom mensen mij mysterieus noemen. Enerzijds leuk om te horen, maar anderzijds baal ik er wel eens van. Ik zou die vage stukken ook wat meer verhelderd willen zien.

Ik heb ook mijn paranormale kant, en ik weet dat ik deze niet kan ontkennen.

Ik heb hierin ontdekt dat ik geen zalenmens ben, maar een 1 op 1 persoon. Ik heb ooit geprobeerd om voor een zaaltje te staan, maar ik sloeg finaal dicht. Niet omdat ik het niet kon, maar puur die onzekerheid. De druk dat er iets van je word verwacht en al die ogen die op dat moment op mij gericht stonden. Ik liep toen ook naar buiten en begon te hyperventileren.

Soms zijn er mensen die al sceptisch zijn voordat je überhaubt je mond open trekt, die al bij voorbaat zeggen dat ze je in twijfel trekken. En als je dan niets door krijgt, ben je in de ogen van de ander geen “medium” of ben je “nep” . Ik zal dan ook maar meteen vertellen dat als ik niets door krijg, de informatie op dat moment niet voor mij geschikt is. Soms krijg ik genoeg beelden, emoties enz door, soms mag ik het doorgeven en soms ook niet, maar met mezelf bewijzen ben ik gestopt. Geloven ze me niet, geloven ze me maar lekker niet.

1 op 1 of in een heel klein gezelschap kan ik misschien nog ver komen en kom ik het beste tot mijn recht. Ik ben ook geen spotlight type, ik schuif liever dat gordijn dicht.

Ik heb zoveel ideeën gehad over studies, cursussen & workshops.

Zoveel had ik willen doen, maar allemaal liepen ze op niets uit.

Ik kon het wel, maar ik wist niet hoe. Als je op dat pad staat en je hebt nog 20 vertakkingen waaruit je kan kiezen is dat moeilijk. Als je verder loopt en je krijgt nog eens 20 waaruit je kan kiezen dan neem ik de benen. Dat word mij dan te chaotisch.

Hoe doen jullie dit? Hoe maken jullie dit soort keuzes?

“Volg je gevoel” is niet het antwoord voor mij, want dat is voor mij te algemeen. Hoe komen jullie talenten tot uiting? Als je er meerdere hebt, hoe combineren jullie deze?

Dat lucht op

Soms, soms wil ik gewoon een stuk schrijven/ typen met daarin mijn gedachten en hoe ik de dingen zie. Vervolgens wil ik het ook delen met anderen. Sommige zeggen “Jij bent ook open” of “Jij bent TE open” Ik ben een open persoon, maar ik ben mezelf steeds meer aan het sluiten de laatste tijd. Ik laat ook niet zomaar meer het achterste van mijn tong zien.

Soms is dat vrij irritant omdat ik toch wil delen, maar toch ook niet gekwetst wil worden op welke vlakken dan ook. Te maken met “denken” en “voelen”.

De laatste tijd veel sterker geworden op mentaal vlak, eindelijk een beetje stevig in de grond geworteld. Vooral als het om mijn kinderen gaat ben ik net een leeuwin die voor haar kroost op komt. Ik kan dan een omslag maken van 180 graden. Ik ben echter wel een stuk onzekerder geworden als het op mezelf aankomt. Vooral over mijn uiterlijk. Ik ben vaak op zoek naar bevestiging. Alsof ik alle verloren jaren nu aan het inhalen ben, althans, zo voelt het voor mij.

Vroeger werd ik enorm gepest wat mijn uiterlijk betreft en werd ik 20x op een dag als het niet meer was uitgescholden voor “lelijkerd” en werd ik daarbij gezellig in mijn buik geschopt of werd ik letterlijk onderuit gehaald. Jarenlang cijferde ik mezelf weg, was ik opstandig en zette ik mezelf van veel dingen af. Zelfs op de middelbare school was ik het doelwit van pesterijen.

Ik kon daardoor mijn school niet afmaken. Later verder studeren vond ik eng, bang om weer het doelwit te worden, en nog steeds achtervolgd mij dat. Ik heb mezelf daarin nooit kunnen ontplooien. Ik wilde heel veel, maar ik vond het eng.

Al deze dingen ben ik nu pas op mijn 28^e aan het verwerken. Ik kan nu op deze leeftijd nog vrij hels reageren wanneer ik iets lees, hoor of zie wat met pesten te maken heeft, sowieso onrecht in zijn algemeenheid. Je ziet bij veel mensen, mezelf dat je zoiets jarenlang met je mee kan dragen. Het vergeten doe je het nooit, maar een plekje geven wel. Daar ben ik nu eindelijk mee begonnen. En wat ik ben ik blij dat er steeds meer aandacht komt voor het pesten, dat er een einde aan moet komen. Wat ik jammer vind, is dat er pas echt veel aandacht komt wanneer het voor sommige al te laat is. Zij geen uitweg meer zagen en niet anders meer konden dan zichzelf van het leven te beroven.

Beter te laat dan nooit, maar dit moet voorkomen worden!

En nu, begin ik eindelijk na flink wat geworstel op te bloeien.

Wat ik wil weet ik nog steeds niet, maar langzaam aan komt daar steeds meer plek voor in mijn hoofd. Dat ik elke dag vol overgave wil leven en ook mezelf accepteer voor de volle 100%. Ik kom er wel, alleen ben ik diegene die geen 1 jaar nodig heeft, maar ik had er ruim 10 jaar voor nodig. Langzaam leer ik mijn kwaliteiten te ontdekken, en langzaam leer ik ook wat ik ermee moet doen. Wat ermee te doen, dat was altijd een issue.

Met een mespuntje geluk en wat snufjes zelfvertrouwen komt dat echt wel goed.

 Liefs, Nic

Ik sta rechtop, ik draai mijn rug. 

Ik kijk vooruit en kijk niet terug. Wil je me raken, wil je pijn doen? 

Ik ben een sterke vrouw, niet het meisje van toen. 

Ik spreek de taal van mijn hart, en ik spreek mijn verhaal. 

Ik ken alle stormen, ik doorstond ze allemaal.

Voor Julian

Samen vliegen wij, of nemen we de tram?

Je word heen en weer geslingerd, je hebt geen stem.

Zien ze jou wel staan, een prachtige knul, groot en klein

Zullen ze echt weten wat jouw gedachtegangen zijn?

Je observeert alles met jouw prachtige groen/ blauwe ogen

Je ziet ieder klein stukje, zelfs wanneer wij even vlogen

Alles is raar, je wilt huilen, maar het lukt je niet

Je slikt alles in, maar dan komt toch het stille verdriet

Ik zou alles van je overnemen, als dat eens kon

Jou beschermen, een schild uitbouwen, als in een ballon

Daarin zou je veilig zitten, maar dat is niet de realiteit

Ze moeten je helpen en zorgen dat het zich niet verder verspreid

Ik houd zo ontzettend veel van jou, ik krijg tranen nu ik dit zo typ

Maar lieverd, wat zit het toch zo ontzettend diep

De pijn, de pijn gaat door merg en been, weet alsjeblieft lieverd

Je staat nooit alleen

Ik zal er voor jou zijn, ook als je moet huilen

Duik dan niet weg, maar kom bij mij schuilen

Pak mijn hand vast, dan lopen we samen door het donker het lichte stuk tegemoet

Dan staan we daar tussen de bomen, er is liefde in overvloed

Het doet me pijn, het doet me pijn om jou zo te zien

Al zoveel zorgen, dat terwijl je nog maar 7 jaar bent bovendien

Waren rugzakken maar van zwaartekracht, dan hoefde je die zwaarte niet te voelen

Ik help je ondersteunen, en snapte zij maar eens wat wij bedoelen.

Je bent niet alleen lieve kanjer van mij, want ik zal er altijd voor je zijn

Ik zal voor je vechten, want dat doe ik, al val ik neer bij de zijlijn

Ik zou dat pad willen ontdoen van alle obstakels

Maar mama kan niet toveren, maar gelooft wel in mirakels.

Ik wil je helpen, ik wil je helpen dragen

Ik doe het uit liefde, en dat hoef je mij niet te vragen

Jij bent van onschatbare waarde, zoals jij zijn er geen anderen

Doe me een plezier lieverd, laat jezelf niet veranderen

Waren er maar meer zoals jij, gewoon zoals jij bent

Een lekker blij kind, en die van hort naar her rent

Het mooiste is, jij maakt anderen altijd aan het lachen, dat is jouw allergrootste talent.

Maar beloof me, zorg dat je altijd jezelf blijft & bent.

 Dank je wel dat ik jouw mama mag zijn

Een diepe buiging voor jou, omdat ik zo zielsveel met heel mijn hart van jou hou.

Veel liefs, mama



©Nic

Verdriet & Eenzaamheid

Soms word je overstelpt door verdriet.
Verdriet, wat van binnen speelt, maar wat niemand aan de oppervlakte ziet.
Een glimlach overdag, een traan in de nacht
Altijd maar lachen, wie had dat verdriet van jou verwacht?
Je voelt je eigen verlaten, en soms zelfs alleen

Maar, wie breekt er ooit door jouw muurtje heen?

Ik kijk dwars door je heen, en zie mooie dingen
Het muurtje, daar kijk ik overheen, al wil jij me bedwingen
Je schaamt je, voor het moois binnenin jou
Het tonen durf je niet, maar is dit niet iets wat je wel graag willen zou?

Open je ogen, kijk me eens aan, durf je nu voor de spiegel te gaan staan?
Durf je jezelf te vertellen over het moois in je leven?, niet alleen van nu, maar daar waar je was gebleven. Ik weet het, het doet even pijn, maar ik weet dat je nu weer iets sterker zal zijn.

©Nic

Een wandeling met mezelf (Verhaal)

Een wandeling met mezelf

Ik loop over een duinpad richting de zee, richting het geen wat mij zoveel rust geeft.

Voor mij zie ik een zee, een woeste zee, de golven slaan tegen de rotsen aan.

Het geeft de chaos weer, de chaos wat er zich ook afspeelt in mijn hoofd.

Ik voel me één, ik besluit om op mijn blote voeten een stukje de zee in te lopen.

Het voelt koud, maar toch ook warm, de warmte omdat ik in mijn element ben.

Alsof ik mij alleen op die plek aarden kan. Alsof de zee gevuld is met tranen, tranen van hen die pijn hebben en hebben gehad. Alsof je een confrontatie aan gaat. Een confrontatie die je niet kan winnen, maar toch eigenlijk al gewonnen hebt om het feit dat je hem toch wel aan gaat. Ik loop de zee uit, en laat mezelf in het zand vallen.

Ik staar voor me uit, de golven tegemoet

Ik zet mijn verstand op nul, mijn gevoel stuur ik mee op de wind

Ik laat mijn denken los, ik voel even die leegte waarnaar ik zo lang verlangde.

Het begint erg te waaien, ik word overladen met mijn gevoel, van alle kanten komt hij binnen

Ik huil even, daarna is het alsof het uit mijn tenen komt.

Ik ben onzeker, een laatbloeier, mijn talenten nog niet kunnen ontdekken.

Ik voel me een mislukkeling, ik huil. Ik ren naar de zee, naar de zee om ook mijn tranen te laten vallen. Ik heb de zee een stukje van mijn pijn gegeven. Vroeger als klein meisje vroeg ik mij al af waarom de zee zo zout was. In gedachten stel ik mij duizenden mensen voor, die net als mij hun tranen staan te lozen, in gedachten delen we de pijnen.

Bij elke opkomende golf, geef ik een stukje pijn mee totdat hij in de zee verdwijnt.

Ik ga midden op het strand staan, ik draai, ik draai, ik draai en val neer..

Het zand komt omhoog, ik word omringd door miljarden zandkorrels.

Ik word door elke korrel gespiegeld, het zijn immers de kleinste kristallen/ spiegels.

Terwijl ik word omringd, werp ik mijn blik omhoog richting de zon, richting de zon die zijn warmte over mij uitstraalt. Kon ik die stralen maar voor eeuwig vasthouden, kon dat maar.

Liefde

Ik kijk in jouw ogen
Ogen die mij zien staan
Ik voel dan de warmte
Dit is liefde, de grondlegger van ons bestaan

Ik lach om je grappen en grollen
We praten tot in de vroege uren
Ik voel dan de genegenheid
Dit is liefde, die alleen jij en ik kunnen sturen

Ik dans met je
We zitten op dezelfde lijn
Ik voel dan de liefde
Dit zijn wij
Laat dit voor eeuwig zijn

©Nic

Julian & Jason

Klik op de foto voor groot formaat