Een geval apart

Soms kan ik een interview met mezelf houden, de diepste vragen aan mezelf stellen en daar antwoord op geven. Ik weet de juiste vragen, en ik geef de juiste antwoorden. Als een ander mij deze vragen zou stellen, dan weet ik zo snel geen antwoord te geven. Ik sla dicht, ik begin te trillen en voel mezelf dan even weggeblazen. Als een boomblaadje die zijn weg niet weet en zich laat meevoeren in elke willekeurige richting.

Ik ben verbaal misschien niet zo sterk, maar op papier en tijdens het typen des te sterker.

Ik heb de tijd om na te denken. Voor 1 emotie/ gevoel heb ik soms 20 woorden in mijn hoofd zitten, en daaruit pik ik er dan 1 uit die het meest voldoet aan mijn gevoel. Het is moeilijk om dat verbaal te doen. Noem het Autistisch, of noem het gewoon mij.

Ik ben een denker, een beelddenker & een dromer.

Als kind was ik altijd al voor mezelf uit aan het staren. Ik keek nooit naar het schoolbord, maar ik werd afgeleid door de glazenwasser, of door de spelende kinderen op het schoolplein daarnaast. Als ik eenmaal iets in mijn hoofd had zitten, werd daar door mij automatisch een beeld bij gevormd. Een beeld of een filmpje. Ik had/ heb altijd tig ideeën om deze beelden uit te werken, maar tot uitwerking komen ze niet. Misschien ben ik daarom wel een dromer.

Net als bij vele mensen zie je niet veel aan de buitenkant, maar mijn brein werkt overuren.

Zelfs bij het ontwaken heb ik weer tig aan ideeën, maar de meest belangrijke blijven toch wel hangen. Dat stuk was altijd moeilijk voor mij. Ik heb mezelf aan moeten leren om dingen die er echt toe doen bij me te houden en de rest te laten gaan. Deed ik dat niet, dan was ik al moe voordat de lunch op tafel kwam. Ik ben wel een jaloers op mensen die uiting kunnen geven aan hun creatieve geest. Ik zit wel eens vol verwondering achter mijn computerscherm naar het moois van anderen te kijken en roep dan ook wel eens zachtjes “wow” . Ik vraag mezelf ook wel eens af of anderen mij zouden kunnen helpen om stap voor stap mijn ideeën tot uiting te kunnen brengen. Als ik een kabeltje in mijn hoofd zou kunnen pluggen, mezelf zou kunnen aansluiten op een televisiescherm, dan zouden mensen ook een beter beeld van mij krijgen. 

Ik ben een creatieveling, een geval apart & vooral het meisje van toen/ de vrouw van nu die nog steeds niet weet wat ze wil. Ik weet heel goed waar mijn sterkte punten liggen, waar ik voldoening uit kan halen, maar doordat mijn brein tot de nok toe vol zit, lukt het me niet.

Ik loop dus als het ware maar rondjes rondom die enorme cocon met surprises. Alleen mijn muntjes zijn op om steeds weer een ei eruit te draaien met daarin een ideetje.

Ik heb naast een creatieve brein ook een complexe brein. Ik snap soms mezelf niet, laat staan dat een ander mij ooit zou kunnen snappen. Dat een ander het na een aantal pogingen opgeeft, dat is niet geheel schokkend.  Ik ben nu eenmaal een geval apart.  Sommige hebben een lange tijd nodig om mij goed te leren kennen. Mijn gebruiksaanwijzing krijg je niet bij een eerste ontmoeting.

Muziek! Muziek is voor mij een heel belangrijk ding! Zonder muziek zou ik sowieso nooit uiting kunnen geven aan mijn ideeën. Ik schrijf nu deze tekst met jawel, een koptelefoon op.

Ik raak niet uit concentratie. Als ik herrie van buiten hoor, en ik aan het typen ben zonder muziek, dan ben ik uit mijn concentratie. Ik heb muziek nodig in alles wat ik doe, nou ja, in het meeste dan hihi. Als ik mezelf goed en relaxed voel, dan draai ik Metal en Hardrock of andere wat hardere stijlen. Voel me toch wel wat gedeprimeerd, angstig o.i.d, dan draai ik new-age, jazz of andere mooie ritmische stijlen. Meditatieve muziek hoort daar ook bij.

Voor elke emotie, voor elk gevoel een ander soort genre. Andere vroegen wel eens “Word jij niet gewoon depressief van Metal ?” Mijn antwoord daarop was daarop altijd “Nee!”

Ik word blij van Metal, hoe harder hoe beter. Sommige zoeken dat ook niet achter mij, maar wat ik al zei, ik ben een geval apart. Voor alles wat er zich in mijn leven heeft afgespeeld, en nog afspeelt, daar koppel ik muziek aan. Voor elke gebeurtenis hoort er een nummer.

Metal koppel ik bijv ook aan vroeger. Mijn oudste broer en zus luisterden die muziek ook toen ik als klein grietje door de woonkamer heen stuiterde. Vaak als ik Metal luister, dan denk ik soms even aan mijn broer en zus. Als ik dan per toeval het nummer van Man without hats – The safety dance luister, dan kijk ik met een schuin oog naar Jeff mijn ega. Voor veel  mensen heb ik een type muziek of zelfs een specifiek nummer. Ik kan niet iedereen opnoemen, want dat duurt gewoonweg te lang. Daarom zeg ik, ik ben een geval apart, mijn brein werkt overuren, zelfs als ik rustig een film zit te kijken. Ik denk teveel zou je kunnen zeggen, maar als dat stil zou komen te liggen, dan heb ik dadelijk een verveel brein. Je weet wel, zo’n mannetje wat aan de binnenkant van mijn schedel staat te rammen en keihard “LET ME OUT!!” roept en ik heb lekker laat zitten.

Twee emmertjes water halen

Daar zit ik dan, gezellig met een bak koffie voor mijn computerscherm.

Gezellig voel ik mij echter niet, ik word van de ene emotie naar het andere geslingerd.

Zoveel dingen passeren de revue op het moment, en het enige wat ik dan alleen maar kan doen is huilen. De uitwendige jankbuien heb ik gehad, ik jank nu inwendig, omdat daar een pijn zit die ik alsmaar blijf voelen. Ik kan afleiding gaan zoeken etc, maar die  mentale pijn blijft er doorheen steken. Overdag ren ik van hort naar her om de boel draaiende te houden. De kids, afspraken & huishouden. S’avonds wanneer er tijd is voor mezelf ben ik te moe. Te moe om dingen voor mezelf te doen. Ik ga dan op de bank zitten, en dan ineens een paar uren later word ik wakker. Shit denk ik dan, paar uur gemist. Inmiddels is het dan al zo laat dat ik maar meteen doorga naar mijn bed. Lig ik in bed, lig ik te piekeren. Het legt zijn weerslag op mijn lichaam. Mentaal ben ik op zich sterker dan ik ooit was geweest, alleen ga ik voorbij al mijn grenzen de laatste tijd. Ik kan niet anders, het moet. Fysiek gaat het niet zo lekker.

Ik mag gezellig naar de Gynaecologe volgende week om wat dingen over de endometriose door te spreken. Dit alles zou ik graag willen skippen en paar maanden vooruit willen schuiven, daar we nu genoeg aan ons hoofd hebben. Helaas gaat het niet, want dit is een fysieke pijn waar ik niet onderuit kan. Af en toe kan ik de boel dus wel eens flink vervloeken. Alles komt niet in beetjes hier, maar alles komt wederom weer tegelijk. We bikkelen als gewoonlijk door, maar neem het ons niet kwalijk als we even paar dagen de handdoek in de ring gooien. We zijn ook maar mensen en willen niet toegeven aan ieder pijntje, maar het geen wat ons nu overspoelt is gewoonweg zwaar. Jaja, als we het niet dragen konden, hadden we deze zwaarte niet gehad, maar klaar is soms ook gewoon klaar. Hoe breed mijn schouders dan ook zijn, hoe recht mijn rug dan ook is. Hoe sterk ik voor een ander dan ook lijk.

Hoe sterker ik me opstel, hoe meer er op me gesodemieterd word. Soms zijn het stukken karton, soms zijn het speren en bakstenen.

Ik heb al aardig wat speren mogen incasseren, op een gegeven moment trek ik ze eruit, heel ik de wond om voor een minimaal litteken te zorgen. Soms vergeet ik dat er nog wel eens eentje blijft zitten, de wond gaat ontsteken, gaat ontzettend pijn doen. Het word later een groot litteken, eentje waaraan je dan vaak herinnerd zal worden door de pijn en de jeuk.

Dit alles op zielsniveau, anders zou ik inmiddels tussen 6 planken liggen.

Ohja, om over dolken in je rug maar te zwijgen.

Uiteindelijk zal ik over een aantal jaren wel terugkijken naar dit moment en dan zeggen “Dolken & speren, ze doen pijn, maar je kan er een hoop van leren”

Maargoed, we leven in het “NU” in het heden. Af en toe lijkt mijn kompas van slag te zijn, wijst hij alle richtingen op. Oost West, thuis best zeggen ze, maar in onze situatie waarin wij met ons jongste zoontje zitten is dat helaas niet vanzelfsprekend.
Ons jongste zoontje gaat klinisch worden opgenomen, omdat hij in zijn autisme erg vast loopt.
5 dagen per week zal hij worden opgenomen, de weekenden zal hij thuis zijn.
De beginperiode zullen we hem misschien 2 of 3 weken niet zien, omdat de observatie periode erg belangrijk is. Het doet pijn, en dat weten de meeste inmiddels al wel dat het ons pijn doet, maar het vreet.

Brief van mama

Wij hebben het erg zwaar momenteel met ons jongste zoontje van 5 jr (met klassiek autisme) Voor hem schreef ik dit gedichtje en wil ik graag met jullie delen:

Lieve Jason,

Een brief van mama aan jou gericht

Ik zie zo graag een glimlach op jouw gezicht

Je hebt het zo moeilijk, ik zie je steeds vallen en opstaan

Het is iets te vaak de laatste tijd, zo kan ik jou niet door laten gaan

Mama wil jou beschermen voor alles wat jou belemmerd in dit o zo moeilijke stuk

Soms snap je alles, maar soms is het in jouw hoofdje gewoonweg te druk

Jouw gebruiksaanwijzing lijkt elke dag te veranderen, zo word er steeds iets bij geschreven

Alles is soms zo moeilijk, alles lijkt in elkaar te zijn verweven.

Kleine vent, het doet pijn om jou zo te zien vechten in dit aardse leven.

Ik zou zoveel meer willen doen, ik zou je zoveel meer willen geven

Je bent wel groot zoals je het zelf wel eens zegt, maar eigenlijk ook nog heel klein

Mama houdt ontzettend veel van jou, maar kan niet altijd bij jou zijn

Je bent ook gewoon een eigenwijsje van karakter, en gewoon om op te vreten

En gewoon een knul met humor, dat mogen we vooral nooit vergeten

Je hebt dan wel autisme, het maakt jou en onze levens soms erg zwaar

Weet je liefie, we houden van jou met onze harten daar

Heel veel kusjes, knuffels en al mijn liefde naar jou

Ik hou van jou met heel mijn hart ♥

Gedicht

"Spiegelbeeld"

Dag spiegelbeeld, vertel mij eens, wat verberg jij daar achter dat glas?

Wil je erover praten, over die bijzondere vrouw die jij bent of voor jouw gevoel ooit was?

Waarom blijf je zo mijmeren?, je bent zo diep in gedachten

Er wil iets naar boven, er wil iets ontdekt worden, waarom steeds maar wachten?

Dag spiegelbeeld, vertel mij eens, waarom je hoofd zo gebogen?

Wat is er mis, wil je erover praten, vanwaar die rollende traan vanuit je ogen?

Waarom huil je niet even, of schreeuw je even heel luid?

Wanneer ga je je vleugels spreiden en vlieg je uit?

Dag spiegelbeeld, vertel mij eens, waarom zo verloren?

Weet je soms je bestemming niet, waarom je bent geboren?

Waarom weet je niet dat jouw blauwdruk al ligt opgeslagen?

Je bent bijzonder, door pijn en verdriet zijn de lasten soms niet te dragen

Dag spiegelbeeld, vertel mij eens, ben je klaar voor een nieuwe reis in je leven?

Vanwaar die angst? Je hoeft enkel te ontdekken, je hoeft niets op te geven

Waarom zie jij niet wat ik wel kan zien?, dat mooie gouden kloppende hart

Ik zie het wel, jouw ogen smeken om een nieuwe start

©Nic

Gedichtje

Een klein meisje met vlechtjes in haar haren

Ze hield een pop in haar armen, met haar grote ogen bleef ze staren

Ze lachte even, haar ogen lachten even mee, zelfs wanneer ze had gehuild

Alles werd verlicht, de zon werd voor de maan verruild

Op haar blote voetjes liep ze over scherven, over een soms onmogelijk pad

Ze liep zelfs in het donker wanneer ze haar lantaarntje vergat

Op haar gevoel liep ze blindelings tussen de bomen

Ze wist toch wel dat ze op haar bestemming zou komen

Haar pop hield ze stevig tegen zich aan, met haar was zij één.

Als ze haar pop niet bij zich had, dan voelde ze dat meteen

Ze kreeg het dan koud, ze was dan niet compleet

Dan voelde ze zich alleen, alsof iemand de rits in haar hartje dicht deed

Samen deden ze alles, ze waren onafscheidelijk samen

Ze genoten van het zonlicht buiten, ook wanneer de sterren kwamen

Zij kon alles vertellen, maar haar pop zei maar niets terug

Ze tekende op haar pop een lachend mondje, terwijl ze daar lagen op hun rug

©Nic

~Dieper dan diep~

Ik wandelde, ik wandelde op mijn wenteltrap

Ik wandelde, voorzichtig stap voor stap

Wanneer ik uitgleed, keek ik in de diepte daar beneden

Ik vroeg me af waarom ik toch was uitgegleden

Ik lag daar, met de schrammen op mijn gezicht

Ik dacht na, die ene keer, ik wist het weer, toen verloor ik mijn evenwicht

Ik had toen de kracht niet om op te staan, ik voelde me niet vrij

Terwijl ik daar zo lag, ging alles aan mij voorbij

Ik lag daar, heel somber te wezen

Ik was bang, ik kon die storm niet meer aan, mijn boek was toen uitgelezen

Ik wilde wel, de tranen rolden over mijn gezicht

Mijn verhaal was toch nog niet uit, het boek mocht nog niet dicht

Ik lag daar, mijn lichaam was half aan het verstijven

Met trillende vingers besloot ik om mijn verhaal verder te gaan schrijven

Ik sloot me af voor alles, ik hoorde enkel gefluister

Langzaam klom ik overeind, zette ik eindelijk stappen uit het duister

Ik stond daar toen boven, ik was bang en had in niets meer vertrouwen

Ik moest alles stap voor stap opnieuw zien op te bouwen

Ik was een bang vogeltje, ik was mensenschuw

Als ik vertrouwen in mijn medemens had, kreeg ik kort daarna weer een duw

Het kan niet, ik kan mijn gemiste jaren niet meer inhalen

Ik kan nu echter wel mijn gevoelens van toen gaan vertalen.

Het liet een litteken achter, het is oude zielenpijn

Als ik het er moeilijk mee heb, laat ik het er zijn

Als het dan zonnig is, en ik de toekomst wil gaan strelen

Zal ik moeten vertrouwen, en mijn wonden moeten helen.

©Nic

                                   

~~                  Which path to follow                  ~~

In mijn vorige blog schreef ik dat ik na zoveel jaar nog steeds niet weet welke kant ik op moet met mijn leven. De diepe dalen zijn verleden tijd, nu ga ik langzaam omhoog klimmen, maar hoe ga ik voor mezelf mijn wereld en die daarbuiten verder verkennen?

Ik wilde mezelf ook niet eindeloos gaan bewijzen, want dat deed ik mijn hele leven al.

Ik ben een typisch geval die zo nu en dan een duwtje in de rug nodig heeft.

De kleuren grijs, wit & zwart werd ik zat, ik wil meer kleur in mijn leven.

Ik heb mijn kleurenpalet, maar waar is mijn doek gebleven?

Ik heb meerdere dingen waar ik goed in ben, en in sommige blink ik meer uit. Op het moment dat mij mogelijkheden worden geboden om het aan mijn medemens te tonen, trek/ trok ik mij terug. Die onzekerheid die dan de kop opsteekt.

Als ik al mijn ideeën & beelden in beeld kon vertalen, of op welke manier dan ook kon uitwerken, dan zou Gouda bijv in zijn geheel een mega versie van de “Droomvlucht” zijn.

Als ik al mijn beelden, gedachtes op papier zou brengen, zou Tim Burton er misschien iets aan hebben.  Op de een of andere manier worden al mijn ideeën geblokkeerd. Vaak had ik ook het gevoel dat er onvoldoende in mij werd geloofd, en nog steeds af en toe.

Misschien is dit waarom mensen mij mysterieus noemen. Enerzijds leuk om te horen, maar anderzijds baal ik er wel eens van. Ik zou die vage stukken ook wat meer verhelderd willen zien.

Ik heb ook mijn paranormale kant, en ik weet dat ik deze niet kan ontkennen.

Ik heb hierin ontdekt dat ik geen zalenmens ben, maar een 1 op 1 persoon. Ik heb ooit geprobeerd om voor een zaaltje te staan, maar ik sloeg finaal dicht. Niet omdat ik het niet kon, maar puur die onzekerheid. De druk dat er iets van je word verwacht en al die ogen die op dat moment op mij gericht stonden. Ik liep toen ook naar buiten en begon te hyperventileren.

Soms zijn er mensen die al sceptisch zijn voordat je überhaubt je mond open trekt, die al bij voorbaat zeggen dat ze je in twijfel trekken. En als je dan niets door krijgt, ben je in de ogen van de ander geen “medium” of ben je “nep” . Ik zal dan ook maar meteen vertellen dat als ik niets door krijg, de informatie op dat moment niet voor mij geschikt is. Soms krijg ik genoeg beelden, emoties enz door, soms mag ik het doorgeven en soms ook niet, maar met mezelf bewijzen ben ik gestopt. Geloven ze me niet, geloven ze me maar lekker niet.

1 op 1 of in een heel klein gezelschap kan ik misschien nog ver komen en kom ik het beste tot mijn recht. Ik ben ook geen spotlight type, ik schuif liever dat gordijn dicht.

Ik heb zoveel ideeën gehad over studies, cursussen & workshops.

Zoveel had ik willen doen, maar allemaal liepen ze op niets uit.

Ik kon het wel, maar ik wist niet hoe. Als je op dat pad staat en je hebt nog 20 vertakkingen waaruit je kan kiezen is dat moeilijk. Als je verder loopt en je krijgt nog eens 20 waaruit je kan kiezen dan neem ik de benen. Dat word mij dan te chaotisch.

Hoe doen jullie dit? Hoe maken jullie dit soort keuzes?

“Volg je gevoel” is niet het antwoord voor mij, want dat is voor mij te algemeen. Hoe komen jullie talenten tot uiting? Als je er meerdere hebt, hoe combineren jullie deze?